Vandaag is het 50 jaar geleden dat mijn vader overleed, op Goede Vrijdag. Hij was toen 51 jaar, een klap voor ons gezin, mijn jongste zusje was nog maar 9 jaar. Mijn vader was een harde werker, hij was boekhouder, deed veel werk voor de kerk, was penningmeester van allerlei instanties en had ook nog een stencilkantoor aan huis. Hij was trots op zijn 8 kinderen, hier een foto waarop we allemaal staan, ik ben het meisje rechts met het knotje.

Na de dood van mijn vader stond mijn moeder er alleen voor, met nog een heel stel kinderen die thuis woonden en een paar die op kamers woonden en in het weekend thuis kwamen. Aat en ik zouden 2e Paasdag verloven maar dat is toen een paar maanden uitgesteld. Ik herinner me niet zo veel meer van die tijd, wij waren druk bezig met voorbereidingen voor ons huwelijk en het zoeken naar een huis, maar het moet voor mijn moeder een heel zware tijd geweest zijn. Van mijn vader heb ik de liefde voor cijfers meegekregen, ik heb altijd administratief werk gedaan, hij had connecties waardoor ik mijn eerste baan kreeg en thuis hielp ik ook vaak op kantoor.

Mijn vader met zijn twee zussen en een huwelijksfoto van mijn ouders:

Ik heb mijn vader nooit anders gezien dan in een pak met een wit overhemd en stropdas, zelfs op vakantie, dan deed hij hooguit zijn jasje uit als het warm was. Ik denk regelmatig aan mijn vader en vind het ontzettend jammer dat hij nooit heeft meegemaakt wat er van zijn kinderen terecht is gekomen en dat de familie flink uitgebreid is. Zaterdag hebben we weer ons jaarlijkse broers- en zussen etentje en zullen er vast weer herinneringen opgehaald worden.