We hadden mooie Kerstdagen met elkaar. Dinsdag kwam zoon Lennert uit Utrecht en zoon Derk met Natasha uit Zuid-Duitsland. Het was de bedoeling dat dochterlief ook meekwam uit Utrecht maar helaas had zij het griepvirus te pakken of beter gezegd, het griepvirus kreeg haar te pakken. Erg jammer, gelukkig had Lennert wat boodschappen voor haar gedaan zodat ze niet zonder eten zat. Ik had ’s ochtends de slowcooker al aangezet voor een heerlijke boeuf bourguignon en erbij aten we orzo en gevulde tomaten. ’s Avonds verdeelden we de cadeautjes waarna we Wizard gespeeld hebben, een leuk spel wat Aat en ik samen kregen. Verder kreeg ik o.a. verf en stiften voor mijn hobby en het kookboek One Pan Perfect van Donna Hay.

Eerste Kerstdag voelde Aat zich nog steeds behoorlijk verkouden en ben ik alleen naar de kerk gegaan. Jammer dat de kerstdagen zo grijs en mistig waren, we zijn niet veel buiten geweest op een klein rondje na. Voor het kerstdiner heeft iedereen wat gemaakt, we hadden eerst een klein voorgerechtje van burrata met geroosterde tomaatjes, daarna Doesburgse mosterdsoep, beenham uit de slowcooker, kabeljauw in bacon gewikkeld, zelfgemaakte aardappelfrietjes, wortel met pastinaak, sla en als toetje had Natasha heerlijke chocoladesouffleetjes gemaakt.

Aat was gelukkig weer helemaal opgeknapt maar ’s avonds begon Natasha te snotteren en ze was de volgende dagen snipverkouden, gelukkig smaakte het eten haar wel. Tweede Kerstdag ging Lennert weer naar huis, hij bracht Rosanne gelijk haar cadeautjes, en vanmorgen vertrok de rest weer richting Beieren. Gisteren hebben Aat en ik geluncht in Zutphen met een schoolvriendin van mij en haar man. Ze waren onderweg naar Deventer en konden dit mooi combineren. Het was heel gezellig en we hebben lekker gegeten bij het IJsselpaviljoen. Gisteravond hadden we erwtensoep en pannenkoeken, dat ben ik van huis uit zo gewend, als mijn moeder vroeger erwtensoep maakte waren er altijd wel een paar die dat niet lustten en voor hen bakte ze pannenkoeken. En ook al lust ik het nu graag, één of twee pannenkoeken achteraf gaan er altijd wel in.

Nu is het dus weer stil in huis, tijd om een wandeling te maken. In het blad van Natuurmonumenten stond een leuke wandeling van 12 km hier in de buurt, we parkeerden de auto bij de Lappendeken. En hoewel we hier vaak wandelen kwamen we toch weer op plekjes waar we nooit waren geweest. Het was nog behoorlijk mistig en dan hangt er altijd zo’n mysterieuze sfeer in het bos vind ik.

We zagen ook veel ijshaar of sneeuwbaard, zowel op takken op de grond als in bomen.

We kwamen langs een perfect ronde kuil van zo’n 5 meter diep en met een doorsnee van dertig meter. Hij staat al op oude landkaarten maar niemand weet hoe de kuil is ontstaan. Aat is even naar beneden gelopen, maar het is moeilijk te zien op de foto dat het om een diepe kuil gaat.

Het was een pittige wandeling, heel veel klimmen en op ongelijke ondergrond, ook hebben we nergens gezeten vanwege de kou, maar we vonden het erg mooi, voor herhaling vatbaar. Ik ben blij dat we vandaag gingen en niet morgen want dan is er een trailrun in het gebied, dan zal het wel behoorlijk druk zijn.